సముద్రం అలలు ఒడ్డుకు కొట్టుకొస్తూ ఉన్నాయి. నేను ఒంటరిగా బీచ్ వెంట నడుస్తున్నాను. నా మనసు బరువుగా ఉంది. గతంలో జరిగిన దురదృష్టపు సంఘటనలు, నేను కోల్పోయిన మనుషులు, నా మనసుకు దూరమైన ప్రేమలు—ఇవన్నీ నా కళ్ల ముందు సినిమా లాగా ప్రదర్శితమవుతూ ఉన్నాయి.
ఇలా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి నడుస్తుంటే, కొంచెం దూరంలో ఒక చిన్న గుడి కనిపించింది. చీకటి పడుతున్న వేళ ఆ గుడి ఎవరికో తెలియకుండా నిలబడి ఉంది. ఏదో నన్ను లాగినట్టు ఆ గుడి వైపు నడిచాను.దగ్గరికి వెళ్ళగానే నాకు ఆశ్చర్యం కలిగింది—ఆ గుడికి అసలు తలుపు లేదు. ప్రవేశం లేదు. కేవలం నాలుగు గోడలు మాత్రమే.
నేను గుడి చుట్టూ తిరిగాను. గోడల మీద చెక్కబడిన బొమ్మలు గమనించాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఆ బొమ్మలు అన్నీ నాతో ఉన్నాయి. కాదు… అవి నేనే!ప్రతి బొమ్మ క్రింద తెలుగులో ఏదో రాసి ఉంది. మొదటి బొమ్మ దగ్గరికి వెళ్లాను. అది నేను ఉద్యోగం కోల్పోయిన రోజు. నేను కుప్పకూలిన రోజు. కానీ క్రింద రాసి ఉంది:“ఈ రోజు నేను పడిపోయాను, కానీ మరునాడు మళ్ళీ లేచి నిలబడ్డాను. ఈ పతనమే నాకు కొత్త దారి చూపింది.”రెండో బొమ్మలో నా స్నేహితుడు నన్ను వదిలిపెట్టిన సన్నివేశం. క్రింద వ్రాయబడింది:“అతను వెళ్ళిపోయాడు, కానీ నేను నన్ను కనుగొన్నాను. ఒంటరితనం నాకు గురువు అయింది.”
నేను ఒక బొమ్మ నుండి మరో బొమ్మకు పరుగెత్తాను. ప్రతి బాధాకరమైన జ్ఞాపకం అక్కడ చెక్కబడి ఉంది. కానీ ప్రతి బొమ్మ క్రింద రాసి ఉన్న మాటలు నేను మర్చిపోయిన సత్యాలను చెప్తున్నాయి:“నేను నన్ను తామరించుకొని తిరిగి లేచాను”“పరిస్థితులను అవగాహన చేసుకొని ముందుకు సాగాను”“పదిమందికి ఆదర్శంగా నిలిచాను”“కుటుంబానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చి వారిని కాపాడాను”నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ అవి దుఃఖపు కన్నీళ్లు కాదు. ఒక రకమైన గర్వం, ఒక రకమైన శక్తి నాలో నిండిపోసాగింది.
గుడి మొత్తం చుట్టూ తిరిగి చూశాను. ఆశ్చర్యకరంగా ఒక్క ప్రతికూల విషయం కూడా లేదు. ప్రతి బాధాకరమైన సంఘటన ఎలా నన్ను బలపరిచిందో, ఎలా నన్ను మార్చిందో, ఎలా నాలో దాగి ఉన్న శక్తిని బయటకు తీసిందో—అవే అక్కడ చెక్కబడ్డాయి.నేను నా జీవితాన్ని కేవలం గాయాలుగా మాత్రమే చూస్తున్నాను అని తెలిసింది. కానీ నిజానికి, ఆ గాయాలు మానిన తర్వాత నేను ఎంత బలంగా నిలబడ్డానో మర్చిపోయాను.
నా మనసు ఆనందంతో నిండిపోయింది. ఈ దృశ్యాన్ని భద్రపరచాలని అనిపించింది. నా ఫోన్ తీసి ఫోటో తీయడానికి సిద్ధమయ్యాను.ఫ్లాష్ వెలిగినప్పుడు మొత్తం గుడి ఒక్క క్షణం ప్రకాశవంతంగా మెరిసిపోయింది—
ఒక్కసారిగా నేను మంచం మీద నుండి ఉలిక్కిపడి లేచాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. చుట్టూ చూశాను. ఇది నా గది. అది ఒక కల.కానీ ఎంత వాస్తవికమైన కల! ఇప్పటికీ ఆ బొమ్మలు, ఆ తెలుగు శాసనాలు నా కళ్ల ముందు కదులుతున్నాయి.నెమ్మదిగా లేచి కూర్చున్నాను. నా గుండె మీద చెయ్యి పెట్టుకున్నాను.
ఆ గుడికి తలుపు లేదు ఎందుకంటే నేను లోపలికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు. బయటనుండి చూడాల్సిన అవసరం మాత్రమే ఉంది. నా స్వంత జీవితాన్ని ఒక పరిశీలకుడిగా చూడాలి. భావోద్వేగాలు లేకుండా, వాస్తవాన్ని చూడాలి.ఆ గుడి నా చరిత్ర. నా స్థితిస్థాపకత. నా స్మారక చిహ్నం. దేవుళ్ళు కట్టలేదు దాన్ని—నేను తీసుకున్న ప్రతి కష్టమైన నిర్ణయం కట్టింది.
కిటికీ తెరల గుండా ఉదయపు వెలుగు లోపలికి వస్తోంది. నేను లేచి కిటికీ దగ్గరికి వెళ్ళాను. బయట ఒక కొత్త రోజు మొదలవుతోంది.ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నా గతం జైలు కాదు—అది ఒక గుడి. ప్రతి కష్టం నన్ను పట్టుకొని నిలబెట్టే స్తంభం. ప్రతి నష్టం నాలో దాగి ఉన్న శక్తిని కనుగొనే అవకాశం. ప్రతి వైఫల్యం నా ఆత్మలో జ్ఞానాన్ని చెక్కిన శిల్పం.నేను నవ్వుకున్నాను. ఇంక పై ఎటువంటి పరిస్థితి వచ్చినా, ఈ కలలో చూసిన సత్యాన్ని గుర్తు చేసుకుంటాను. నేను పడిపోయానని కాదు, నేను మళ్ళీ లేచానని గుర్తు పెట్టుకుంటాను.నా గతం నుండి నేర్చుకోవాల్సినది బాధను కాదు—బలాన్ని.ఆ దినం నుండి, నేను ప్రతి సవాలును ఒక కొత్త చెక్కడం లాగా చూడటం మొదలుపెట్టాను. నా జీవితం అనే గుడిలో చేర్చడానికి ఇంకో కథ. ఇంకో విజయం.
నీ గతం నీ శత్రువు కాదు—నీ గురువు. గాయాలను కాదు, గాయాలు మానిన తర్వాత నీలో పుట్టిన బలాన్ని గుర్తుంచుకో. నిన్ను విడిచిపెట్టిన వాళ్లను కాదు, ఒంటరిగా నువ్వు ఎలా నిలబడ్డావో గుర్తుంచుకో.నీ జీవితం అనేది ఒక గుడి. ప్రతి అనుభవం ఒక చెక్కడం. మరిచిపోకు—నువ్వు శక్తివంతుడివి.
